De belangrijkste ontwikkeling in ons leven vindt plaats voordat we woorden hebben. Ons zenuwstelsel schrijft het verhaal van vertrouwen en alertheid in onze eerste, woordeloze jaren. Ons lichaam registreert feilloos wie liefdevol bij ons blijft of gedachteloos vertrekt. Deze herinneringen worden diep verankerd in ons lichaam en zullen de rest van ons leven de koers bepalen als het op veiligheid aankomt.
Veiligheid is het ultieme slot op de deur van ons hart, is mijn waarneming. Bij onveiligheid sluiten we ons in meer of mindere mate af. Liefde kan alleen maar stromen door een vrij en ontspannen lichaam. Liefde is een belichaamde ervaring.
Daarom raken ervaringen met psychedelica ook zo diep. Ze kennen de wijsheid van en de poort tot het lichaam. Tijdens de reis luistert het lichaam niet naar wat gezegd wordt, maar naar subtiele signalen van onvoorwaardelijke veiligheid en liefde die de ervaring biedt. Vanuit die diepe laag van ontspanning kan het oude worden losgelaten en hernieuwde veiligheid ontstaan.
Het werk met psychedelica is geen heilige graal. Het is een vertrekpunt, zeg ik altijd tegen mensen die ik mag begeleiden. Tijdens de diepste laag van een zielenreis wordt namelijk iets aangeraakt dat in het dagelijks leven geleefd wil worden. Het wil zichzelf terugzien in hoe we werken, sporten, boodschappen doen. Het wil zien of we liefdevol in connectie kunnen blijven met de ander én met de veilige laag in onszelf, als de regen met spreekwoordelijke bakken over je heen stort.
En het is ook geen wondermiddel, hoe vaak en welk middel we ook gebruiken. Het echte wonder is voor mij het moment waarop herwonnen diepe veiligheid en overgave elkaar weer weten te vinden. Dat is een veiligheid die onaantastbaar is.
