Ik was laatst op een bijeenkomst waar mij opviel hoeveel mensen hun ontwikkeling zien als een methodisch pad en waar het een verdienste is om zoveel mogelijk aan jezelf te wrikken. In ceremonies, workshops en sessies die je uiteindelijk moeten leiden naar het grote walhalla: verlichting, heelheid, afgebakken zijn.
We hopen vaak op die ene transformatie. Op die dag dat we uit onze cocon breken en als vlinder wegvliegen, vrij en af. Maar wie naar de natuur kijkt, weet dat dit een illusie is. De metamorfose van de vlinder laat iets radicaals zien: de rups lost in de cocon volledig op tot een snottige, pulserende brij van cellen, om daarna te volgroeien tot vlinder.
In mijn waarneming is transformatie eerder een vertrouwen op het grote mysterie dat altijd om je heen beweegt. Er zijn geen kaartjes te koop voor de achterpoort waardoor je ongemerkt naar de eindstreep kunt sluipen. Het universum wil jou niet als perfect afgebakken eindresultaat. Het wil je net zo lief oogverblindend zien stralen als knetterhard zien falen.
Misschien is dat wel het doel van het leven: om in beide situaties te voelen dat er levenskracht door je heen stroomt. Niet als vastgeroeste zekerheid, maar als voortdurende slingerbeweging die je optilt en weer laat neerdalen. Op en neer. Om je te laten voelen dat je leeft. En dat er iets onaantastbaar is in jou, dat nooit kan worden aangeraakt: pure levenskracht.
Ons leven bestaat niet uit één grote metamorfose, maar uit talloze keren dat je sterft en opnieuw wordt geboren. Het leven duwt ons met zachte hand steeds opnieuw de cocon in, om ons uiteen te laten vallen tot snot. En steeds opnieuw kruipen we naar buiten met tere, natte vleugels, waarvan we nog niet zeker zijn of ze ons kunnen dragen. Totdat we stralend vliegen en het leven ons opnieuw uitnodigt los te laten, terug te keren naar de cocon en ons te laten rusten in het niet-weten.
Juist daar, in die ogenschijnlijk chaotische en weerloze fase, gebeurt het grote wonder. Niet omdat jij zo hard werkt, maar omdat het mysterie voor jou aan het werk is.
Dus misschien is dit wel de uitnodiging die het leven ons wil doen: stop met wrikken en leer te houden van het snot.
