Vanmiddag wandelde ik op mijn favoriete plek: Landgoed Elswout. Een eeuwenoude plek onder de rook van Haarlem, vlak bij mijn huis. De lucht knisperde, gevuld met de belofte van koudere dagen. Blaadjes die nog met hun laatste restje wilskracht aan de takken hangen, om straks glorieus te vallen en de aarde te kronen met een majestueus bladertapijt.
Vandaag staat de zon precies boven de evenaar en zijn dag en nacht overal op aarde ongeveer even lang. Op het eerste gezicht lijkt dit evenwicht te betekenen. En toch voelde ik vandaag opnieuw dat evenwicht in de natuur geen stilstaand gelijkspel is. Er wordt geen meetlat gelegd: niet ieder uur licht weegt precies op tegen een uur donker. Er is geen dwingende wederkerigheid. Dag en nacht, eb en vloed, in- en uitademing, leven en dood. De natuur beweegt in een oneindige liefdevolle cirkel, naar haar eigen intelligentie en ritme.
Meer en meer begin ik te voelen dat evenwicht ook niet iets is waar ik aan kan werken of naar kan uitreiken. Het cirkelt in en om mij heen. Ik hoef mij er alleen maar aan over te geven, niets te pakken of vast te grijpen, mij alleen maar te laten vallen en de dansen in de oneindige cirkel die het leven is.
